Jestem po prostu, zwyczajnie, WŚCIEKŁY!!!

Najgorsze, że uczucie to wynika z rozczarowania.

P-I-E-R-D-O-L-Ę T-O W-S-Z-Y-S-T-K-O!!!

Przekaz tak prosty i jasny, a i tak wiem, że nikt go nie zrozumie.

Koty przewlekle chore. W ciężkim szoku jestem. Jeden już padł.

Masakra jakaś.

No i jeszcze jedno.
Przez kilka ostatnich dni byłem przybranym ojcem trzech kociąt ze schroniska.
Dosłownie momentalnie musiałem wszystko przemeblować pod te brzdące.
Juwenalia, sędziowanie... to wszystko zmieniło się w trzy, non stop drące ryja, kocięta.

Zupełna komedia.

Ojcostwo boli, zwłaszcza gdy dzieci drapią.

W ramach wyjaśnień
--------

Czwartek był dla mnie na prawdę trudnym dniem.
Jednym z trudniejszych jakie pamiętam.

Dostałem się na rozmowę wstępną w sprawie pracy.
W zakładach SIEMENS. Bardzo się ucieszyłem, w końcu miała to być szansa na jakąś konkretną (przynajmniej w teorii) pracę.

Pełen nadziei poszedłem na rozmowę. Zwłaszcza, że praca, wedle zapowiedzi, miała być od poniedziałku do piątku, tylko na jedną zmianę. A to było dla mnie najważniejsze. Kasa to byle co - za takie warunki mógłbym pracować za znacznie niższe pieniądze. Wszak, przynajmniej dla mnie, pieniądze nie są, i nigdy nie będą, najważniejsze.

Rozmowę i test manualny przeszedłem dobrze. Byli nawet bardzo zadowoleni. Pozostawała już tylko rozmowa z kierownikiem. Ton rozmów nie brzmiał "jeśli się na pana zdecydujemy" tylko "będzie pan robił to i tamto...".
A następnie tekst:
"Jest tylko jeden problem, ma pan za dużo zainteresowań, co z pewnością będzie kolidowało z pracą." Kiedy zapytałem dlaczego, nagle okazało się, że praca jest na dwie zmiany oraz w soboty. Szczęka mi opadła.
A następny tekst:
"No to niech pan decyduje?" przeze mnie odebrany jako "Rezygnuj z siebie albo nici z marnie płatnej pracy".
Dosłownie, momentalnie, u szyi pojawił się cholernie ciężki kamień ciągnący w dół.

Wynegocjowałem czas na decyzję. Ugrałem jeden dzień.

Dosłownie rzygać mi się chciało. Nie mam nic, a oni próbowali zabrać mi jeszcze moje życie. Wróciłem do domu. Oczywiście nikomu nic nie powiedziałem, bo to byłby koniec. Im dłużej żyję, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że ci ludzie nie są w stanie mnie zrozumieć. Szanuję ich, ale jest to "ale"...

Porozmawiałem z kilkoma osobami, właściwie nie prosiłem o radę, chciałem tylko pogadać. Nie mam z kim gadać. Zabawne.

-----

W końcu, w piątek, zadzwoniłem.

“Zgadzam się.”

Wybrałem zło konieczne, które i tak zmieniłbym gdybym tylko dostał jakąkolwiek inną okazję.
Ostateczną decyzję miałem poznać do wieczora.
Nie zadzwonili.

A jeśli zrobią to dziś...
ODMÓWIĘ.

Żebrakiem będę, ale się nie sprzedam. Utopijne to, ale tak myślę. A czynił będę tak jak myślę.

Wojna we mnie.
Wojna dookoła mnie.
Ogarnia każdy mój organ.
Wypala mnie.
Niszczy.